Ik geloof dat de laatste keer dat ik hier een gastblog plaatste we nog in de voorverkiezingen zaten, waarin Hillary Clinton het uitvocht tegen Barack Obama. Hopelijk kan ik in de laatste weken tot aan de verkiezingen wat meer bijdragen.

Helaas heb ik weinig tijd gehad om de Nederlandse media bij te houden, dus ik weet niet wat jullie hiervan meekrijgen, maar Sarah Palin, John McCain’s running mate, begint echt een probleem te worden voor de Republikeinse kandidaat. Toen ze een paar weken geleden werd aangekondigd als McCain’s vice-presidents kandidaat, raakte zo’n beetje heel Amerika in de ban van deze gouverneur van Alaska. Ze was/is een opzienbarend persoon, want ze is de eerste vrouwelijke Republikeinse VP-kandidaat, ziet er verdomd goed uit en ze was voor veel Amerikanen totaal onbekend. En dat laatste begint nu een probleem te worden.

Al vrij snel na haar introductie kwamen de vragen. Wie is ze? Wat is haar achtergrond? Waarom is er een onderzoek gaande in verband met iemand die ze ontslagen had om persoonlijke redenen? Waarom is haar 17-jarige dochter zwanger, terwijl zij een voorstander is van algehele sexuele onthouding voor het huwelijk? Heeft ze genoeg ervaring in de nationale en internationale politiek? Was haar achtergrond wel goed onderzocht door de McCain campaign?
Het zijn allemaal vragen die Amerika en de Amerikaanse pers wil weten over deze mogelijke toekomstige nummer 2 van Amerika. Helemaal omdat John McCain met 72 ook niet meer de jongste is en hij al meerdere malen kanker heeft gehad. Als de president komt te overlijden wordt de vice-presidet automatisch de nieuwe president.

Maar volgens McCain zijn al die vragen onderdeel van een plan om Palin kapot te maken en is zo’n beetje alle kritiek op Palin “seksistisch” (Waarbij de Republikeinen even snel vergeten dat alle aanvallen op Hillary Clinton een stuk persoonlijker waren). 

Sarah Palin wordt door de McCain campagne van de media afgeschermd en spreekt vrijwel alleen in speeches en campagne-toespraken, waar ze voorgestampte “talking points”kan gebruiken. Elk spontaan contact met de pers wordt vermeden (in Nederland zou de pers daar schijt aan hebben en haar gewoon een microfoon onder de neus drukken, maar in Amerika werkt dat niet zo…). En zo begint Amerika zich dus af te vragen wat er te verbergen is over Sarah Palin? En het wordt langzaam maar zeker duidelijk wat er aan de hand is: ze heeft gewoon weinig ervaring op nationaal en internationaal gebied en als ze haar mond erover open doet is het vaak niet bepaald overtuigend. Integendeel. Vooral in een interview in de laatste week deed ze zichzelf de das om. Er zijn nu zelfs conservatieve columnisten die vinden dat ze een ramp is en dat ze maar beter op kan stappen.

Het laatste incident is haar uitleg waarom zij als gouverneur van Alaska ervaring heeft met internationale zaken: Rusland ligt naast Alaska. Haar eerste interview was met ABC’s Charlie Gibson, haar tweede interview was meer een Republikeins campagnespotje met de conservatieve Obama-hater Sean Hannity van het rechtse Fox News als interviewer, en haar derde interview was met Katie Couric van CBS. In het eerste interview wist ze het antwoord op bepaalde vragen niet, ratelde ze antwoorden die duidelijk ingestudeerde “talking points” waren en niet echt een antwoord en vertelde ze dat ze internationale ervaring heeft omdat Rusland vlakbij Alaska ligt en omdat je vanaf een eiland in Alaska Rusland kan zien (Siberie dus… een heel dunbevolkt gebied heel wat uren vliegen van Moskou). Dat werd door velen als erg lachwekkend gezien. Dus vroeg Katie Couric haar haar antwoord te verduidelijken. Dat lukte niet echt:

Palin legt uit (video)

En veel Amerikanen zijn nu bang dat McCain de verkiezingen wint en het loodje legt…

Andere video links:

• Interview met Charlie Gibson (deel 1 van 4, klik op “related videos voor meer)
• Interview met Sean Hannity
• Interview met Katie Couric

Als je nieuw bent op Bakkel dot com is het misschien handig om je te abonneren op onze RSS feed of onze Nieuwsbrief. Bedankt voor je bezoek! (Dit bericht gebruikt 'cookies' en verdwijnt na 3 bezoeken!)

Oh, die Republikeinen toch. Een komisch volk. De zogenaamde “Republican Attack Machine” begint al aardig warm te draaien. Aanstaande dinsdag zijn er voorverkiezingen in enkele staten, waaronder Texas en Ohio, twee belangrijke staten voor de Democraten. Hillary Clinton moet deze staten wel winnen om in de race te blijven, zo staat alom bekend. En de Republikeinen beginnen echt bang te worden dat Obama de voorverkiezingen wint. Wat ze niet goed uitkomt, want ze willen in november tegen Hillary Clinton, niet tegen Obama. Er is namelijk genoeg (Hillary) Clinton-haat onder de bevolking en het is eenvoudiger om tegen haar te vechten dan tegen Barack Obama, die alom populairder aan het worden is.

Dus wat doen ze nu, zo vlak voor deze belangrijke voorverkiezingen? Obama zwartmaken natuurlijk. De aanvallen van de afgelopen week zijn weer erg lachwekkend. Werd er eerst al een foto geplaatst van Obama in Kenyaanse volkskleding (wat gewoon is tijdens een staatsbezoek) om het gerucht nieuw leven in te blazen dat Obama moslim is, nu wordt weer opgerakeld dat Obama tijdens het spelen van het volkslied zijn hand niet op zijn hart zou hebben gehouden. En ook wordt hem weer verweten dat hij weigert een speldje van de Amerikaanse vlag te dragen, iets wat onder politici pas gebruikelijk werd na de aanvallen op 11 September 2001. Obama zou niet vaderlandslievend genoeg zijn. Tel hierbij op de email forwards met valse geruchten over Obama (volgens de emails hield hij zijn hand niet op het hart tijdens de Pledge of Allegiance, wat tegen het protocol is, en er wordt ook alom beweerd dat Obama moslim is en zelfs banden zou hebben met terroristen) en het feit dat veel conservatieve talkshow hosts hem met zijn middelnaam “Hussein” aanduiden en het wordt duidelijk dat er een gerichte campagne op gang is om Barack Obama neer te zetten als een moslim en terroristen-sympathisant die niet genoeg van Amerika houdt.

Dan is het natuurlijk leuk als zo’n Republikein die klaagt dat Obama geen “lapel pin” draagt er zelf ook niet eens een draagt.

Het begint erom te spannen nu, in de Amerikaanse verkiezingsstrijd. Aanstaande dinsdag is Super Tuesday (nu zelfs ook door het Amerikaanse Ministerie van BiZa “Super Duper Tuesday” genoemd), de dag waarop in 24 staten voorverkiezingen worden gehouden, waaronder belangrijke staten als California en New York. En in principe zijn er nog maar 4 kanshebbers over: Clinton en Obama bij de Democraten en McCain en Romney bij de Republikeinen.
De afgelopen weken hebben een aantal presidentskandidaten de race opgegeven, met als een van de laatsten Rudy ‘Did I mention 9/11?’ Giuliani, die direct na z’n opgave zijn steun toezegde aan John McCain.

“Endorsements” noemen ze dat hier….het openlijk steun betuigen aan een kandidaat, en ze vliegen je momenteel links en rechts om de oren. Zo hebben deze week Caroline Kennedy en Ted Kennedy (respectievelijk dochter en broer van JFK) hun steun toegezegd aan Barack Obama. Op zich is dat niet zo vreemd misschien, in een race waar de verkiezingen meer gericht zijn op de persoon dan op de partij.

Maar het wordt in mijn ogen een beetje vreemder wanneer bekende Amerikanen die niets met politiek te maken hebben een endorsement eruit gooien. Chuck Norris steunt Huckabee, Oprah steunt Obama. En zo zijn (en komen) er nog meer. Een beetje vreemd, in Nederlandse ogen, maar goed.

Wat ik dus echt niet begrijp is dat ook Amerikaanse kranten zich openlijk achter kandidaten scharen. Je ziet het nu al gebeuren en straks als de “echte” verkiezingen beginnen wordt zo’n beetje heel schriftelijk journalistiek Amerika opgedeeld in twee kampen. Natuurlijk heb je in Nederland ook “bepaald publiek” dat een “bepaalde krant” leest. Zo denk ik dat er best een politiek verschil is tussen de Telegraaf en de Volkskrant. Maar het zou toch echt vreemd zijn als tijdens de verkiezingen de Telegraaf zou schrijven dat Balkenende de beste kandidaat is.
Ik vind het een lijn die door journalisten niet overschreden moet worden, maar kennelijk maakt het voor Amerikanen weinig uit. De media bepaalt hier sowieso wie er wel en wie er niet kans maakt op het presidentschap, maar daarover misschien later meer.

Zoals Bakkel himself deze week al aangaf ga ik af en toe een gastbijdrage leveren aan Bakkel.com. Is een ideetje dat de afgelopen week opkwam toen ik mijn eigen Nederlandstalige (life-)blog definitief op slot deed omdat ik geen tijd meer had om het dagelijks bij te houden. Bakkel en ik “kennen” elkaar al een paar jaar (d.m.v. het lezen van elkaars blog) en hij wist dat ik zo af en toe wel m’n eigen meningen en observaties heb over Amerika, de Amerikaanse media en de Amerikaanse politiek. Vandaar dat het ons wel leuk leek als ik zo af en toe eens een bijdrage kon leveren hier vanuit de VS.
Ik hoop een beetje een invalshoek te kunnen geven die je misschien vanuit Nederland niet meekrijgt over de Amerikaanse cultuur of de verkiezingen. Helaas heb ik weinig tijd om nog Nederlandse tv te volgen (en misschien is dit reden om daar dus aan te werken), dus het kan zijn dat ik hier dingen vertel waarvan je zegt “Ja, dat wisten we al”. Maar hopelijk kan ik toch nog wat nieuws melden, al is het maar over hoe de verkiezingen bij de Amerikaan in huis komen.

Eerst maar even iets over mezelf, voor de volledigheid.
Geboren (38 jaar geleden) en getogen in Beverwijk en 8 jaar geleden naar Amerika verhuisd om hier met m’n Amerikaanse vriendin te trouwen, die ik in 1997 op een irc channel heb leren kennen. We wonen in Clio, een klein stadje in de staat Michigan, op anderhalf uur rijden ten noorden van Detroit. Ik vind Amerika een mooi land om in te wonen (qua “Americana” cultuur en natuur), maar ik heb ook genoeg op de Amerikaanse maatschappij aan te merken. Ik maak daar niet altijd vrienden mee hier in Amerika, maar dat boeit me niet. Het is ook een van de redenen dat ik nog steeds geen Amerikaans staatsburger ben geworden. Ik ben Nederlander en ik voel me Nederlander, ook al zou ik graag oud worden in Amerika. Beetje tegenstrijdig misschien.

Ik noem mezelf een atheistische agnost, maar met gewoon agnost of atheist neem ik ook genoegen. Ik geloof niet dat er een God bestaat, en ik denk ook dat we het nooit zeker zullen weten. Mijn motto is dat godsdienst iets persoonlijks is, en dat je dat ook zo moet houden. Qua politiek ben ik voor Amerikaanse begrippen erg links, oftewel “extremely liberal”. Maar dat ben je al gauw als Nederlander in dit conservatieve land.
Waarom deze details over mijn politieke voorkeur en religieuze status? In Amerika zeggen ze dan “So that you know where I’m coming from”, wat zoiets betekent als “Zodat je weet waarom ik bepaalde dingen zeg en observeer”.  Ook meteen maar even Bakkel indekken door te zeggen dat mijn mening niet noodzakelijk zijn mening is.

Da’s wel even genoeg voor nu…misschien morgen een berichtje over de “Primaries”, de voorverkiezingen (vandaag gaan in South Carolina de Democraten naar de stembus).
Mocht je een vraag hebben over Amerika, de verkiezingen of wat dan ook, laat het dan maar even weten in de comments.

Deze kwam ik tegen bij w8in. Ultieme nerd tattoo.

Ik had Tumblr al eerder gezien bij Alex King en nu heeft W8in er zelfs zijn main blog van gemaakt. Tijd dus om er zelf ook mee te gaan stoeien.

Aangezien ik geen zin heb om hier te gaan loggen heb ik er maar een soort van verzameling van gemaakt waar al mijn RSS feeds samenkomen en weergegeven worden als links (thx Gerben!). Geinig vind ik dat je er een domeinnaam aan kan hangen, dus michelvanhelden.com wijst nu in die richting. Ook is er nu een RSS feed die alles bij elkaar houd. Geinig!

Moet nog wel geupdate worden, dus ben benieuwd wanneer alles door gaat komen!