(C) Arvid

Met dank aan Oet Zitterd

Als je nieuw bent op Bakkel dot com is het misschien handig om je te abonneren op onze RSS feed of onze Nieuwsbrief. Bedankt voor je bezoek! (Dit bericht gebruikt 'cookies' en verdwijnt na 3 bezoeken!)

Oh, die Republikeinen toch. Een komisch volk. De zogenaamde “Republican Attack Machine” begint al aardig warm te draaien. Aanstaande dinsdag zijn er voorverkiezingen in enkele staten, waaronder Texas en Ohio, twee belangrijke staten voor de Democraten. Hillary Clinton moet deze staten wel winnen om in de race te blijven, zo staat alom bekend. En de Republikeinen beginnen echt bang te worden dat Obama de voorverkiezingen wint. Wat ze niet goed uitkomt, want ze willen in november tegen Hillary Clinton, niet tegen Obama. Er is namelijk genoeg (Hillary) Clinton-haat onder de bevolking en het is eenvoudiger om tegen haar te vechten dan tegen Barack Obama, die alom populairder aan het worden is.

Dus wat doen ze nu, zo vlak voor deze belangrijke voorverkiezingen? Obama zwartmaken natuurlijk. De aanvallen van de afgelopen week zijn weer erg lachwekkend. Werd er eerst al een foto geplaatst van Obama in Kenyaanse volkskleding (wat gewoon is tijdens een staatsbezoek) om het gerucht nieuw leven in te blazen dat Obama moslim is, nu wordt weer opgerakeld dat Obama tijdens het spelen van het volkslied zijn hand niet op zijn hart zou hebben gehouden. En ook wordt hem weer verweten dat hij weigert een speldje van de Amerikaanse vlag te dragen, iets wat onder politici pas gebruikelijk werd na de aanvallen op 11 September 2001. Obama zou niet vaderlandslievend genoeg zijn. Tel hierbij op de email forwards met valse geruchten over Obama (volgens de emails hield hij zijn hand niet op het hart tijdens de Pledge of Allegiance, wat tegen het protocol is, en er wordt ook alom beweerd dat Obama moslim is en zelfs banden zou hebben met terroristen) en het feit dat veel conservatieve talkshow hosts hem met zijn middelnaam “Hussein” aanduiden en het wordt duidelijk dat er een gerichte campagne op gang is om Barack Obama neer te zetten als een moslim en terroristen-sympathisant die niet genoeg van Amerika houdt.

Dan is het natuurlijk leuk als zo’n Republikein die klaagt dat Obama geen “lapel pin” draagt er zelf ook niet eens een draagt.

Het begint erom te spannen nu, in de Amerikaanse verkiezingsstrijd. Aanstaande dinsdag is Super Tuesday (nu zelfs ook door het Amerikaanse Ministerie van BiZa “Super Duper Tuesday” genoemd), de dag waarop in 24 staten voorverkiezingen worden gehouden, waaronder belangrijke staten als California en New York. En in principe zijn er nog maar 4 kanshebbers over: Clinton en Obama bij de Democraten en McCain en Romney bij de Republikeinen.
De afgelopen weken hebben een aantal presidentskandidaten de race opgegeven, met als een van de laatsten Rudy ‘Did I mention 9/11?’ Giuliani, die direct na z’n opgave zijn steun toezegde aan John McCain.

“Endorsements” noemen ze dat hier….het openlijk steun betuigen aan een kandidaat, en ze vliegen je momenteel links en rechts om de oren. Zo hebben deze week Caroline Kennedy en Ted Kennedy (respectievelijk dochter en broer van JFK) hun steun toegezegd aan Barack Obama. Op zich is dat niet zo vreemd misschien, in een race waar de verkiezingen meer gericht zijn op de persoon dan op de partij.

Maar het wordt in mijn ogen een beetje vreemder wanneer bekende Amerikanen die niets met politiek te maken hebben een endorsement eruit gooien. Chuck Norris steunt Huckabee, Oprah steunt Obama. En zo zijn (en komen) er nog meer. Een beetje vreemd, in Nederlandse ogen, maar goed.

Wat ik dus echt niet begrijp is dat ook Amerikaanse kranten zich openlijk achter kandidaten scharen. Je ziet het nu al gebeuren en straks als de “echte” verkiezingen beginnen wordt zo’n beetje heel schriftelijk journalistiek Amerika opgedeeld in twee kampen. Natuurlijk heb je in Nederland ook “bepaald publiek” dat een “bepaalde krant” leest. Zo denk ik dat er best een politiek verschil is tussen de Telegraaf en de Volkskrant. Maar het zou toch echt vreemd zijn als tijdens de verkiezingen de Telegraaf zou schrijven dat Balkenende de beste kandidaat is.
Ik vind het een lijn die door journalisten niet overschreden moet worden, maar kennelijk maakt het voor Amerikanen weinig uit. De media bepaalt hier sowieso wie er wel en wie er niet kans maakt op het presidentschap, maar daarover misschien later meer.