“Je hoort het Smeets zo zeggen. En goedendag zeg, mag ik u even spreken, daar komt, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, alsof er helemaal niets aan de hand is, tussen al die grote meneren van de Tour, daar komt die knotsgekke Bokke Roet, zoon van Sikko Roet, met een knoepert van een schaamacceleratie. Pakt u die maar in met een grote strik er omheen. Was getekend Bokke Roet.”

Nico Dijkshoorn heeft zo zijn eigen stijl, één die ik persoonlijk altijd wel kan waarderen. Soms gaat hij over de rand van wat kan en mag, maar zijn gedicht over het drama in Apeldoorn is haarscherp. Gaande van het hoedje van Maxima naar de harde realiteit.

ik
wil
weten
meisje
met je blauwe jurk
of je nog durft te leven
of je ooit nog
iets vrolijks aan durft te doen
ik zou zeggen
denk maar aan de koningin
die doet ook vaak iets
waar ze geen zin in heeft
je kunt haar
altijd bellen
want ze is heel lief
en ze zal je herkennen
ook met een ander jurkje aan
want zo is onze koningin
daar ben ik sinds gisteren
van overtuigd

Hij heeft deze vrijdag bij DWDD voorgedragen maar is nu op verzoek ook geplaatst op zijn eigen weblog. Ook te volgen via twitter btw!