Artiest: Jacqueline Govaert
Jaartal: 2010
Genre: NederPop
Zo uit een zeer succesvolle formatie stappen om vervolgens je geluk als z.z.p.-er in de muziek te gaan beproeven is niet altijd een recept voor succes. Vaak zie je zelfs dat ze na verloop van tijd spijt gaan krijgen van die beslissing en op hangende pootjes terug proberen te komen op hun eerdere beslissing. Dit scenario hoop ik niet te gaan zien bij Jacqueline Govaert. Na vele jaren de frontvrouw geweest te zijn van Krezip heeft ze nu gekozen voor een solocarrière en komt ze met haar debuutalbum ‘Good Life’.
En laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen; Wat een goeie beslissing heeft ze gemaakt. Waar ik haar vorige muzikale carrière nog wel eens vergeleken heb met Efteling-pop, kunnen we bij deze laatste bijdrage toch echt spreken van een volwassen album. Ik zie mijzelf op een zonnige zondagochtend direct na het wakker worden dit album opzetten om samen met een bak koffie wakker te worden. Nummers als ‘Hard to Disagree’ en ‘Big World’ passen precies in die gedachtegang en solliciteren zelfs naar een tweede bakje zwart goud.
En als het dan wat later wordt op diezelfde zondag kan een nummer als ‘Forgive Me’ mij precies dat gevoel geven wat bij een ontspannen middag hoort. Niet al te moeilijk om te begrijpen, maar wel spannend genoeg om je aandacht erbij te houden. Ik ben dan ook een ‘sucker’ voor de Hammond, en die wordt (o.a.) in dit nummer precies op de juiste manier misbruikt.
Wel moet je bij een aantal nummers oppassen dat je niet in een zondag-dip terecht kom. ‘All I Want Is You’ is wat dat betreft levensgevaarlijk. Het begint, sust je in slaap, maar is net op tijd afgelopen voordat het vervelend begint te worden. Als je daarna in diezelfde roes naar ‘Break of Day’ mag luisteren snap je de combinatie wel ineens. Ook ‘Honey B’ is zo’n geval appart. Als dat nummer niet bedoeld is als ‘liedje voor het slapen gaan’ snap ik het niet meer. Iets wat later op het album ook zal blijken.
Want de echte verrassing komt pas echt aan het einde van het album wanneer Jacqueline in een klein kwartiertje zelf gaat uitleggen hoe al de nummers tot stand zijn gekomen. Misschien wat onwennig in het begin, maar na een paar minuten zat ik zelf in gedachte hoe zij dat ervaren moet hebben. Het is een idee wat ik nog niet eerder tegen gekomen ben en ik vraag me zelfs af waarom niet. Ideaal om jouw eigen inzicht als artiest op het album duidelijk te maken.
Nee, Jacqueline is op de goede weg. Bij een eventueel vervolg graag ook wat steviger materiaal, maar dan wel in de trend van de richting die ze nu gekozen heeft. Ben nu al benieuwd.
